Strona, jak wiele innych, wykorzystuje cookies (tzw. ciasteczka). Jeśli ci to odpowiada, kontynuuj - w przeciwnym przypadku dowiedz się więcej kliknij.
 
 
 
Szukaj w serwisie:
WESPRZYJ NAS
Strona główna   ›   Sieweczka obrożna
sound offsound on
Drukuj
Poleć znajomemu

Sieweczka obrożna

Sieweczka obrożna jest małym (wielkości szpaka) ptakiem brodzącym. Ma krótki i wąski dziób oraz stosunkowo długie nogi; górna część ciała jest piaskowo-brązowa, spód biały. W upierzeniu lęgowym najłatwiej rozpoznać ją po pomarańczowych nogach, pomarańczowym dziobie z czarną końcówką i białym paskiem na skrzydle. Lot nie jest zbyt płynny, szybki, naprzemiennie z „obciętymi”, jakby nerwowymi uderzeniami skrzydeł i szybowaniem. Zwykle sieweczka obrożna lata na niskiej wysokości, co ułatwia zauważenie stosunkowo długich skrzydeł i ogona. Przed lądowaniem prawie zawsze szybuje przez chwilę; po wylądowaniu zwykle przebiega kilka kroków z rozpostartymi skrzydłami.
Co jedzą?
Sieweczki obrożne żerują na plażach, terenach zalewowych, a także na polach uprawnych. Kierują się przede wszystkim wzrokiem, pomaga im obserwacja ruchów powierzchni wody. Żywią się owadami, skorupiakami i robakami. Stosują dwie metody żerowania. Pierwszy ze sposobów polega na ciągłym powtarzaniu sekwencji czynności: zatrzymać się – podbiec – dziobnąć (żerowanie typu „stop-run-peck”). Rzadszy jest typ „foot-trembling”, gdy ptak staje z głową do dołu na jednej nodze i gwałtownie wibruje palcami drugiej po powierzchni piasku. Nocą żerują rzadko, wyjątkiem są letnie żerowiska na wybrzeżach, gdzie ich główną ofiarą są aktywne nocą skorupiaki. Częstość żerowania metodą „foot-trembling” wzrasta, gdy małe skorupiaki są mniej aktywne, np. w niskiej temperaturze.
Wymiary:
Długość: 18–20cm
Rozpiętość skrzydeł: 48–57cm
Waga: 55–75g
Siedlisko:
Siedliskami lęgowymi sieweczki obrożnej są otwarte tereny plaż lub polderów w północnej Eurazji i arktycznej północno-zachodniej Kanadzie. Niektóre ptaki rozmnażają się w głębi lądu, a w zachodniej Europie po tereny północnej Francji. Gnieżdżą się na ziemi w otwartym, pozbawionym roślinności, terenie, lub na obszarach pokrytych skąpą roślinnością.
Gniazdo, jaja i pisklęta
Dołek gniazdowy przygotowuje samiec poprzez obracanie się w ziemi, do której najpierw przywiera  piersią, a następnie wykopuje ją nogami. Budowa gniazda często jest jednym z etapów ceremoniału godowego. Samiec zazwyczaj przygotowuje na swoim terytorium kilka zagłębień, z których jedno zostaje wspólnie zaakceptowane przez parę jako gniazdo. Gniazdo jest płytkim dołkiem, otoczonym dostępnym materiałem (drobne kamyczki, szczątki i kawałki roślin, muszelki), w ziemi, piasku, żwirze, na spękanym szlamie, rzadziej wśród luźnej, niskiej roślinności zielnej, zawsze blisko płytkiej wody. Czasami jest to niczym niewyłożone obniżenie w miękkim piasku. Średnica gniazda wynosi 10–12 cm, a głębokość 4,0 cm.
Jaja sieweczki obrożnej są asymetryczne – z jednym końcem płaskim, a drugim bardziej spiczastym. Skorupa jest gładka i zazwyczaj matowa; ubarwienie i plamkowanie są bardzo zmienne. Samica składa zazwyczaj 4, rzadziej 3 lub 2, lub wyjątkowo 5 jaj. W przypadku utraty lęgu samica może składać do trzech (wyjątkowo nawet do czterech) zniesień powtarzanych.
Jeśli potencjalny drapieżnik zbliżą się do gniazda, dorosły odchodzi od gniazda, odzywa się, aby przyciągnąć intruza i udaje, że ma złamane skrzydło.
Pisklęta wykluwają się w puchu i 10 godzinach opuszczają gniazdo. Pokarm zdobywają samodzielnie, zazwyczaj jednak pilnuje ich przynajmniej jedno z rodziców, którzy również wygrzewają potomstwo nocą i (lub) w czasie złej pogody. Pisklęta zdolność do lotu uzyskują po 24−25 dniach, niezależność zaś kilka dni później.

Spring Alive is supported by

HC Group